I.

I teach my child

To survive.

I begin with our words,

The simple words first

And last.

They are hardest to learn.

Words like home,

Or friend, or to forgive.

These words are relations.

They are difficult to bear;

Their fruits are unseen.

Or words that promise

Or dream.

Words like honor, or certainty,

Or cheer.

Rarest of sound,

Their roots run deep;

These are words that aspire,

They cast no shade.

These are not words

To speak.

These are the words

Of which we consist,

Indefinite,

Without other ground.

Hindi nalalayo

Sa pagpangos ng mangga

Ang pagbasa ng tula.



Amuyin, sapulin sa kamay.

Ipalasap sa palad

Ang init at kinis ng balat.

Saka hubarin ang dilaw na katad

Na minsan may itim na pekas,

Parang matang ibig mangusap.

Ang iyong pagdapit

Sa balinsusong dawag ay kakambal

Ng isang manisnis, malinsuob na liwanag,

Subalit isa ka rin palang paruparong hubad.

Siya na nakapantalon

at mainit ang hininga

inihiga ako sa gilid ng mundo

at tiningnan nang tiningnan

1.  LUMIPAD KA NA PATUNGONG IRAK AT AFGHANISTAN



Lumipad ka na patungong Roma at London

Balisang nakalingon sa ulap lulan ng naglaboy na panaginip

Lubog sa alaala ng kinabukasang unti-unting nalulunod



Lumipad ka na patungong Riyadh at Qatar

Sa pagkamulat kukurap-kurap  sa pagtulog puso'y nagsisikip

Binabagabag ng sumpang naligaw sa salawahang paglalakbay